تبليغاتX
زمزمه های دلتنگی

بسم الله الرحمن الرحيم ... اَللّهُمَّ رَبَّ النُّورِ الْعَظيمِ ... وَ رَبَّ الْكُرْسِىِّ الرَّفيعِ ... وَ رَبَّ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ ... وَ مُنْزِلَ التَّوْراةِ وَالْإِنْجيلِ وَالزَّبُورِ ... وَ رَبَّ الظِّلِّ وَالْحَرُورِ ... وَ مُنْزِلَ الْقُرْآنِ الْعَظيمِ ... وَ رَبَّ الْمَلائِكَةِ الْمُقَرَّبينَ ... وَالْأَنْبِياءِ وَالْمُرْسَلينَ اَللّهُمَّ إِنّى أَسْأَلُكَ بوَجْهِكَ الْكَريمِ ... وَ بِنُورِ وَجْهِكَ الْمُنيرِ ... وَ مُلْكِكَ الْقَديمِ ... يا حَىُّ يا قَيُّومُ ... أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذى أَشْرَقَتْ بِهِ السَّمواتُ وَالْأَرَضُونَ ... وَ بِاسْمِكَ الَّذى يَصْلَحُ بِهِ الْأَوَّلُونَ وَالْآخِرُونَ ... يا حَيّاً قَبْلَ كُلِّ حَىٍّ ... وَ يا حَيّاً بَعْدَ كُلِّ حَىٍّ ... وَ يا حَيّاً حينَ لا حَىَّ ... يا مُحْيِىَ الْمَوْتى ... وَ مُميتَ الْأَحْياءِ ... يا حَىُّ لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ ... اَللّهُمَّ بَلِّغْ مَوْلانَا الْإِمامَ الْهادِىَ الْمَهْدِىَّ الْقائِمَ بِأَمْرِكَ ... صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَ عَلى آبائِهِ الطّاهِرينَ ... عَنْ جَميعِ الْمُؤْمِنينَ وَالْمُؤْمِناتِ فى مَشارِقِ الْأَرْضِ وَ مَغارِبِها ... سَهْلِها وَ جَبَلِها ... وَ بَرِّها وَ بَحْرِها ... وَ عَنّى وَ عَنْ والِدَىَّ مِنَ الصَّلَواتِ زِنَةَ عَرْشِ اللَّهِ ... وَ مِدادَ كَلِماتِهِ ... وَ ما أَحْصاهُ عِلْمُهُ ... وَ أَحاطَ بِهِ كِتابُهُ ... أَللّهُمِّ إِنّى أُجَدِّدُ لَهُ فى صَبيحَةِ يَوْمى هذا ... وَ ما عِشْتُ مِنْ أَيّامى عَهْداً وَ عَقْداً وَ بَيْعَةً لَهُ فى عُنُقى ... لا أَحُولُ عَنْها ... وَ لا أَزُولُ أَبَداً. اَللّهُمَّ اجْعَلْنى مِنْ أَنْصارِهِ وَ أَعَوانِهِ ... وَالذّابّينَ عَنْهُ ... وَالْمُسارِعينَ إِلَيْهِ فى قَضاءِ حَوائِجِهِ ... وَالْمُمْتَثِلينَ لِأَوامِرِهِ ... وَالْمُحامينَ عَنْهُ ... وَالسّابِقينَ إِلى إِرادَتِهِ ... وَالْمُسْتَشْهَدينَ بَيْنَ يَدَيْهِ ... اَللّهُمَّ إِنْ حالَ بَيْنى وَ بَيْنَهُ الْمَوْتُ الَّذى جَعَلْتَهُ عَلى عِبادِكَ حَتْماً مَقْضِيّاً ... فَأَخْرِجْنى مِنْ قَبْرى مُؤْتَزِراً كَفَنى ... شاهِراً سَيْفى ... مُجَرِّداً قَناتى ... مُلَبِّياً دَعْوَةَ الدّاعى فِى­الْحاضِرِ وَالْبادى... اَللّهُمَّ أَرِنِى­ الطَّلْعَةَ الرَّشيدَةَ وَالْغُرَّةَ الْحَميدَةَ ... وَاكْحَُلْ ناظِرى بِنَظْرَةٍ مِنّى إِلَيْهِ ... وَ عَجِّلْ فَرَجَهُ ... وَ سَهِّلْ مَخْرَجَهُ ... وَ أَوْسِعْ مَنْهَجَهُ ... وَاسْلُكْ بى مَحَجَّتَهُ ... وَ أَنْفِذْ أَمْرَهُ ... وَاشْدُدْ أَزْرَهُ ... وَاعْمُرِ اللّهُمَّ بِهِ بِلادَكَ ... وَ أَحْىِ بِهِ عِبادَكَ ... فَإِنَّكَ قُلْتَ وَ قَوْلُكَ الْحَقُّ: ظَهَرَ الْفَسادُ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِى النّاسِ ... فَأَظْهِرِ اللّهُمَّ لَنا وَلِيَّكَ وَابْنَ بِنْتِ نَبِيِّكَ الْمُسَمّى بِاسْمِ رَسُولِكَحَتّى لا يَظْفَرَ بِشَىْءٍ مِنَ الْباطِلِ إِلّا مَزَّقَهُ ... وَ يُحِقَّ الْحَقَّ وَ يُحَقِّقَهُ ... وَاجْعَلْهُ اللّهُمَّ مَفْزَعاً لِمَظْلُومِ عِبادِكَ وَ ناصِراً لِمَنْ لا يَجِدُ لَهُ ناصِراً غَيْرَكَ ... وَ مُجَدِّداً لِما عُطِّلَ مِنْ أَحْكامِ كِتابِكَ ... وَ مُشَيِّداً لِما وَرَدَ مِنْ أَعْلامِ دينِكَ ... وَ سُنَنِ نَبِيِّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ ... وَاجْعَلْهُ اللّهُمَّ مِمَّنْ حَصَّنْتَهُ مِنْ بَأْسِ الْمُعْتَدينَ ... اَللّهُمَّ وَ سُرَّ نَبِيَّكَ مُحَمَّداً صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِرُؤْيَتِهِ ... وَ مَنْ تَبِعَهُ عَلى دَعْوَتِهِ ... وَارْحَمِ اسْتِكانَتَنا بَعْدَهُ ... اللّهُمَّ اكْشِفْ هذِهِ الْغُمَّةَ عَنْ هذِهِ الْأُمَّةِ بِحُضُورِهِ ... وَ عَجِّلْ لَنا ظُهُورَهُ ... إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعيداً وَ نَراهُ قَريباً ... بِرَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَ الرّاحِمينَ... اَلْعَجَلَ ... اَلْعَجَلَ؛ يا مَولاي يا صاحِبَ الزَّمانِ

زمزمه های دلتنگی
..:: ناگفته های دل کوچیکم برای آقای بزرگم :..
 

آقا جوونم : سلام .

خوبی عزیز دل من ؟

قبل از هر چیز باید بدهیمو صاف کنم . البته نمی شه بدهی که به شما دارم رو صاف کنم .

ممنونم . خیلی آروم شدم . رفتن به خونه و دلداری بابا برام خیلی عالی بود .

با اینکه ۱ روز بیشتر نبود اما ...

خستگی تنها کوله بار دلم و چشمم بود .

از دلم و از چشمم گرد ترس ندیدن دوبارشو گرفتی تا سبک تر شه .

وقتی باز تونستم روبروی ایوون طلا واسم و باز آروم آروم همراه دلم راهی آسمونها بشم یادم رفت چقدر دنیا و غمش به پاهام زنجیر زده .

الهی همسفر فدای قدم مبارکت بشه . . .

کی می یایی تا خودم به پات بیفتم و بگم چه جوری مخلصتم .

راستی ...

نمی دونم چرا وقتی از حرم رضا می نویسم دستام بوی ضریح رو می ده .

احساس می کنم بازم راهی شدم و مثل این بار یه هو سر از صحن آزادی در آووردم .

خسته ام مهربون اما از خودم و دنیایی که توش ترس از غرق شدن هست و رها کردن دست شما .

یه وقت اگه دیدی من بدی کردم و نادونی تو دستت رو باز به من هدیه بده .

بدی منو نبین و تنهام نذار .

می دونی که تنها با ذکر خدا و یاد شما و حضور نازنین سمانم هست که دردها رو تحمل می کنم .

دیگه یاد گرفتم ساکت باشم . آرووم آرووم .

فقط واسه شما حرف بزنم و درد دل کنم .

می دونم رها نمی کنید اونی رو که جز شما آشنایی رو نمی شناسه و نمی بینه .

دوستتون دارم به مولا ....

 

|+| نوشته شده توسط همسفر در چهارشنبه 1386/04/13 ساعت 18:59 |